حرفی از پدرش نمیزد چون ، میدانست کینه علی در دل آنهاست. میخواست امام هدایت مردم باشد تا دست از کاری که میخواهند بکنند بردارند.

اما آخرین باری که میرفت سمت دشمن برای جنگیدن، خودش را به نام پدر معرفی کرد :((من حسین پسر علی هستم)) لابد حجت برای آنها و خودش تمام شده بود که میخواست مثل پدر برود سراغشان.

روزیت عیان میان میدان، دیدنم آرزوست

و برحسین میگریند که آزادانه زیست

دکترعلی شریعتی

تمام کربلا و کوفه غرق ابن ملجم بود

فتاد از پا کنار رود در آن ظهر دردآلود

کسی که عطر نامش آبروی آب زمزم بود

اگر در کربلا توفان نمی شد کس نمی فهمید

چرا یک عمر پشت ذوالفقار مرتضی خم بود

                                                                           علی رضا قزوه

محرم میاید تا نگاهی بر پاهایت بیاندازی

نگاه کنی بندی بر پاهایت نباشد

که ناگاه لحظه پریدن میرسد و مجال گسستن بندی نمیماند ....و سقوط ناگزیر میشود

پاهایی خسته از این همه زمین را پیمودن و کشید این تن خاکی و این همه ضمائم

یک پرنده و این همه تعلق؟!! این همه سنگینی؟!!

تو میمانی !! و قصه همین است

عذاب تو شاید همین باشد

اگر هر روز بندها را نگسلی....

آینت دانی چرا غماز نیست؟                    زانکه زنگار از رخش ممتاز نیست

                                                                                                          .::قلندر::.

کجایید ای شهیدان خدایی                 بلاجویان دشت کربلایی

کجایید ای سبک روحان عاشق           پرنده تر ز مرغان هوایی

کجایید ای در زندان شکسته               بداده وامداران را رهایی

در آن بحرید کین عالم کف اوست          زمانی بیش دارید آشنایی

کف دریاست صورتهای عالم                ز کف بگذر اگر اهل صفایی

دلم کف کرد کین نقش سخن شد         بهل نقش و به دل رو گر زمایی

                          بر آ ای شمس تبریزی ز مشرق

                          که اصل اصل اصل هر ضیایی

                                                                          مولانا 

هنر جاودان است و یاد هنرمند از دل ما نمیرود

چقدر این روزها زود تمام سرمایه های هنری ما بی آنکه جایگزین شده باشند از میان ما میروند

شاید این سرنوشت قومی باشد که هنر را ارجی ننهاد و سرمایه ای دانست

 و خود را لایق خرج کردن این میراث گذشتگان بی آنکه در پی حفظ و جبران برآید

این گونه اگر رود! زود باشد که کیسه تهی شود

 و ما در راه ماندگانی شویم مستحق بخشش

یاد استاد پایور در یاد و ذهن ما زنده است...

          بیا به تجربه بالی در آسمان بزنیم...

                                             .::زنده در یاد ما قیصر امین پور::.

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما               

                                        چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

ما مریدان رو سوی قبله چون آریم چون

                                             روی سوی خانه خمار دارد پیر ما

عقل اگر داند که دل در بند زلفش چون خوش است

                                   عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما

                                                                                .::حافظ::.

چرا که که پیش از تو مرا فکر و خیال وقیاس و وهم و گمان و دلشوره و تردید و پشیمانیم نبود

حال دانستی که چرا بی تو هیچ خیالیم نبود؟

حذف نام پادشاهان از کتاب درسی!!

             عزیزی که هر کز درش سر بتافت         بهر در که شد هیچ عزت نیافت

                                                                                                    (بوستان سعدی)

انسان با آزادی آغاز می شود.. . .

و تاریخ سرگذشت رقت بار انتقال اوست از یک

زندان به زندانی دیگر. . .

و او هر بار که زندان خود را عوض می کند

فریاد  شوقی بر می آورد که .. .

آزااااااااااااااااادیییییییییییییییی !!!

دکتر علی شریعتی

چرا که من مجنونم!!!

همیشه سعی کردن برای شعر گفتن مرا به بیراه میبرد

و تصدیق که هیچگاه نمیتوان نشست و نوشت

که نوشتن باید تو را وا دارد که بنویسی

آنگاه که باید چیزی نوشته شود

 و گاه که قصدش را نداری و مجال نوشتن نیست

صف نانوایی،پشت فرمان،پشت چراغ قرمز هنگام قدم زدن نگاهت از شیشه ماشین در پیاده رو  و...

قافیه ها به سویت هجوم می آورند و شاهکارهای ادبی خلق میشوند

اما چراغ سبز میشود ...

حسی مثل ریختن لیوان چای روی گلستان سعدی

یا شاید سس ساندویچ روی پیراهن

حسی کوتاه از تلف شدن یک هنر،شعری زاده شد و مرگی زود هنگام

(چرا که دیگر به یادت نخواهد آمد،اگر ننویسی اش،که برای خودت گاه بعدا تازگی دارد نوشته هایت

که من دیوانی بلند از این دست دارم)

و سعی بر منحرف کردن ذهن برای سرودن کمتر

تا شاید کمتر هدر شود این همه نبوغ ذاتی! تا در فرصتی دست به کاغذ رسد و جوهر در آغوشش کشد.

اما امان از آن دم که شکم پر باشد و چشمها خسته

واژه ای حتی برای مرحم نمودن بر دل محال است رخصت سرایش پیدا کند

بیچاره دل که خبر از شلوغی بازار ندارد و هر رنگش میکنند،لبخندی از سر ناچاری میزند

تازگیها گویا در کوچه ای پشت بازار

دل به دکانی بسته که سر درش نوشته

"تا اطلاع ثانوی به علت خطای پدر بسته"

بوووووووووووق!!!!!!!!!!!

با منی؟بله میدانم چراغ سبز مجال رفتن است،دارم میروم

یا حق

این حال من بی اوست،مپرس ای دوست

آنچه نمیدانم مرا نمی آزارد

ترسم از دانسته هایم است...

خیالت دمی ز خیالم برون نشد

به کوری چشم رقیبان هم شده ای دوست

دمی به خیال ما رخت حقیقت تن کن ای دوست

                                                                               .::قلندر::.

با آنان جور دیگر کرم فرما که جور دیگر زیستند

سخت است باور  کنی که از میان هنرمندی رفته است که عرصه تنگ هنر این روزها طاقت تنگ گشتن بیش از این ندارد

الهی رحم فرما که تصور جامعه بی هنر محال است

رحم فرما که از فقر به زمین افتادیم و فقر بیش از این سخت میکند زیستن ما را

رحم فرما بر جامعه ای که از کیسه خورده و چیزی بر آن نیفزوده

بیم آن است که این مردمان دستشان  خالی گردد ،

 که دست در جیب شاهان هنرو معرفت داشتند

و حال گنج قارون را هم تمام کردند و خود هنوز بهره ای آز ان برای روز فقر و تنگدستی نبرده اند

هنوز  هنرمند را قدری ننهاده اند و دل به حفظ هنرش در سینه های خود امر نفرموده اند

الهی رحم فرما بر ملتی، گر قدر هنر ندانست

 زندگینامه مرحوم استاد پرویز مشکاتیان در ادامه مطلب

                                                                             .::قلندر::.